Over mij
Mijn moeder was mijn kompas.
Twaalf jaar geleden veranderde mijn leven ingrijpend toen mijn moeder op haar 63e de diagnose Alzheimer kreeg. Haar wereld in stortte in. En de mijne ook. Maar mijn hoofd deed wat het altijd deed. Het ging aan. Niet emotioneel. Maar praktisch.
Tien jaar lang zorgde ik voor mijn moeder, terwijl ik tegelijkertijd mijn gezin met drie kinderen draaiende hield en werkte. Ik regelde, ik droeg, ik ging door.
Het zorgt ervoor dat ik niet brak. Tot mijn moeder begon met spreken over de dieptes van haar leven.
Laag voor laag ontvouwde zich een verhaal dat ik nooit eerder had gehoord. Het hele beeld waarop mijn leven gebouwd had, bleek een illusie. Ik was perfectie gaan nastreven vanuit haar perspectief en nu bleek niets daarvan waar te zijn. Mijn wereld stortte in. Maar ik gaf geen kik. Ik ging de andere kant op.
Meer sporten.
Harder werken.
De lat hoger.
‘Altijd aan’.
Alles op wilskracht. Tot ik brak.
Want als ik niet was wie ik dacht dat ik was… Wie was ik dan wel?
Ik had geen idee.
Wat begon als een periode van verlies en mantelzorg, werd uiteindelijk een diepgaande reis naar binnen. Ik ontdekte hoe sterk familiepatronen, loyaliteiten en onuitgesproken verhalen ons leven beïnvloeden.
Soms brengt het leven je daar waar je nooit had willen zijn, zodat je leert worden wie je al die tijd al was.
Dit was reis waarin ik niet alleen mijzelf terug vond, maar ook opnieuw ontdekte wat altijd al aanwezig was: Een gave die al generaties lang door mijn familielijn stroomt.Het vermogen om te voelen wat niet wordt uitgesproken. Om verbanden te zien waar anderen vastlopen. Om snel tot de kern te komen. Pas toen ik mijn eigen verhaal onder ogen durfde te zien, kon ik die gave volledig ontvangen en inzetten.
Wat mij ooit brak, werd uiteindelijk mijn richting. De afgelopen twaalf jaar hebben mij geleerd dat niets op deze weg toevallig is geweest. Elke ervaring, elke vraag, elke confrontatie bracht mij dichter bij mijn kern.
Vandaag begeleid ik anderen in datzelfde proces. Niet omdat ik alle antwoorden heb. Maar omdat ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken.En hoe het voelt om jezelf stukje voor stukje weer terug te vinden.
Mijn werk wordt gedragen door alles wat ik heb doorleefd. Door de liefde van mijn moeder. Door de wijsheid van mijn voorouders. Door de wetenschap dat juist in onze kwetsbaarheid onze grootste kracht verborgen ligt.
Mijn moeder is er nog. En tegelijk ook niet meer.
De verbinding is veranderd, maar wat daaronder ligt blijft bestaan.
Uiteindelijk gaat mijn werk over thuiskomen bij jezelf.
Terug naar wie je in wezen bent. Terug naar je kern.
Voor mijn moeder
Met liefde, dankbaarheid en een diepe buiging voor alles wat zij mij heeft geleerd, in woorden én in stilte.
